Beslenme Sırasında Koruma Davranışları

Kısa cevap: Köpek yemek koruma davranışı, köpeğin kabına yaklaşıldığında kaskatı kesilmesi, hızlı yemeye başlaması, hırlaması ya da dişini göstermesiyle kendini belli eder. Benim kendi köpeğimde işe yarayan yol şu oldu: kabı elinden almak yerine, yaklaşmamı kazanç haline getirmek. Yani her adımımda kaba değerli bir şey eklendi, hiçbir zaman bir şey eksilmedi. Hırlamayı cezalandırmayı bıraktığım gün ilerleme başladı; çünkü hırlama bir uyarıdır, onu susturursanız köpek bir sonraki adıma, yani ısırmaya geçer.

Bu davranış neden ortaya çıkıyor?

İlk başta "nankörlük" sandım, sonra anladım ki bu tamamen normal bir tür davranışı. Kaynak koruma, köpeklerin genetik mirası. Sokakta bir lokma yemek gerçekten hayat memat meselesi. Evde de bazı köpekler bu programı yüksek ayarda taşıyor.

Benim gözlemlediğim tetikleyiciler şunlardı:

• Belirsiz beslenme düzeni: Yemek ne zaman gelecek bilmeyen köpek, eline geçeni sıkı tutar. Beslenme saatleri ve rutini konusunu ciddiye almam tek başına gerginliği azalttı.
• Geçmişte kabın elinden alınmış olması: "Alfa olmak için elini yemeğe sok" tavsiyesi bende tam ters çalıştı. Köpek elimi tehdit olarak öğrendi.
• Kalabalık ortam: Mutfak trafiğinin ortasında, geçiş yolunda konan bir kap sürekli alarm demektir.
• Diğer hayvanlarla rekabet: Aynı odada yiyen iki köpek varsa, hızlı yemek ve hırlama neredeyse kaçınılmaz.
• Ağrı veya rahatsızlık: Diş ağrısı olan bir köpek yemeğe daha savunmacı yaklaşabilir. Diş sağlığını kontrol ettirmek listemin başındaydı.

Önce şiddet düzeyini ölçtüm

Neyle uğraştığımı bilmeden plan yapamazdım. Kendime bir cetvel çıkardım ve birkaç gün sadece izledim, hiç müdahale etmedim.

Uyguladığım adım adım program

Toplamda birkaç hafta sürdü. Acele ettiğim her seferinde bir hafta geri gittim, bunu şöyle öğrendim.

1. Güvenli alan kurdum. Kabı, arkasında duvar olan sakin bir köşeye taşıdım. Köpeğin kaçış yolu açıktı, sıkışmıyordu. Yemek boyunca kimse o alana girmedi.
2. Mesafeyi buldum. Vücudunun gerilmediği uzaklık bendeki başlangıç noktasıydı; yaklaşık altı adım. Oradan öteye geçmedim.
3. Yaklaşmayı iyi habere çevirdim. O mesafeden bir parça haşlanmış tavuk attım, kaba düşecek şekilde. Sonra geri çekildim. Günde iki öğün, birkaç gün. Amaç şu cümleyi kurdurmak: "İnsan yaklaşınca yemeğim artıyor."
4. Mesafeyi yarım adım kısalttım. Sadece yarım adım. Köpek rahatsa ertesi gün yine yarım adım. Kulak geriye gittiyse veya yeme hızı arttıysa bir önceki mesafeye döndüm.
5. Kabın yanına ulaştım. Bu noktada elimle kaba tavuk bırakmaya başladım, ama kaba hiç dokunmadım. Elin tek işi vermekti.
6. "Bırak" ve "gel" komutlarını devreye aldım. Kaptan uzakta öğretilmiş sağlam bir gel komutu, sonradan kabı toplamam gereken durumlarda çok işime yaradı. Temel komutları önce nötr ortamda oturttum, sonra yemek bağlamına taşıdım.
7. Takas alışkanlığı kurdum. Bir şeyi almam gerektiğinde eli uzatmadım; daha değerli bir şeyi yere koyup köpek oraya gidince kabı sakince aldım. Zorla alma yok, kovalama yok.

Bende dönüm noktası, kabı almayı tamamen bırakıp sadece eklemeye odaklandığım hafta oldu. Köpek yanıma geldiğimde başını kaldırıp kuyruğunu sallamaya başladı; koruma davranışının yerini beklenti aldı.

Yaptığım hatalar

• Hırlamayı bastırmak. Bir kez "hayır" diye çıkıştım, sonraki öğünde uyarı olmadan doğrudan sertleşti. Bir daha yapmadım.
• Elle yemek verip sonra kabı çekmek. Bu, güveni tam ortadan böler.
• Çocukları test aracı yapmak. Çalışma bitene kadar çocuk ile yiyen köpek aynı odada bulunmadı. Bu tartışmaya açık bir konu değil.
• İki köpeği aynı yerde beslemek. Ayrı odalarda, kapı kapalı besleyince gerginlik günler içinde düştü.
• Öğünü aç bekletmek. Aşırı açlık koruma dürtüsünü büyütüyor. Düzenli saatler, ölçülü porsiyon.

Yemek dışındaki kaynaklar

Köpeğim kabı bıraktı ama çiğneme kemiğini korumaya devam etti. Yüksek değerli nesnelerin kendi programı var: onları sadece kontrollü zamanlar